دوشنبه ، 02 مهر 1397

حق حبس برای شرکت های حمل و نقل قانونی ست

بیست و سومین جلسه هیئت مدیره انجمن صنفی شرکت های حمل ونقل بین المللی استان خراسان رضوی شب گذشته با حضور تمامی اعضا و بازرسین در محل انجمن برگزار شد .به گزارش روابط عمومی انجمن لازم است برای تمدید...

اعتماد بخش دولتی به بخش خصوصی

بیست و دومین جلسه هیئت مدیره انجمن صنفی شرکت های حمل ونقل بین المللی استان خراسان رضوی روز گذشته به تاریخ 18 شهریور ماه 97 در محل انجمن با حضور تمام اعضا و بازرسین برگزار شد . به گزارش روابط عموم...

حل مشکلات مرزی دوغارون در الویت کارگروه اقتصادی است

بیست و یکمین جلسه هیئت مدیره انجمن صنفی شرکت های حمل ونقل بین المللی استان خراسان رضوی روز گذشته به تاریخ 11 شهریور ماه با حضور تمام اعضا در محل انجمن برگزار شد .به گزارش روابط عمومی، والی هرات ب...

انجمن مسئول دریافت مدارک رانندگان متقاضی ورود به افغانستان شد

بیستمین جلسه هیئت مدیره انجمن صنفی شرکت های حم لونقل بین المللی استان خراسان رضوی روز گذشته به تاریخ 4 شهریور ماه 97 با حضور تمام اعضای هیئت مدیره د رمحل انجمن برگزار شد . به گزارش روابط عمومی بر...

نهمین روز محرّم الحرام ، تاسوعای حسینی  روز یقین و وفاداری ، بر شیعیان جهان تسلیت باد حق حبس برای شرکت های حمل و نقل قانونی ست اعتماد بخش دولتی به بخش خصوصی حل مشکلات مرزی دوغارون در الویت کارگروه اقتصادی است انجمن مسئول دریافت مدارک رانندگان متقاضی ورود به افغانستان شد
نویسنده : - 1397/05/22 - تعداد نمایش (75)


سال هاست که فعالان عرصه حمل و نقل از غربتی دو جانبه در کشورهای خارجی رنج می برند. تجربه حضور در کشوری بیگانه از یک سو و عدم حمایت سفارت خانه های ایران از سوی دیگر باعث شده تا رانندگان، تاجران و مدیران شرکت های حمل و نقل در مواجهه با مشکلات در آن طرف مرز، عملا چشم امیدی به سفارت خود نداشته باشند. ابهام در عملکرد سفارت خانه ها، عدم پاسخگویی، برخی برخورد های نامناسب، پرهیز از پیگیری و حل مشکل ارباب رجوع از جمله انتقاداتی است که به وزارت خارجه و عملکرد سفیران اعزامی مطرح می شود.
علی ثقفی، مدیرعامل شرکت حمل و نقل بین المللی ترنم شرق یکی از شرکت های فعال در این حوزه ضمن انتقاد از نحوه برخورد و پاسخگویی سفیران می گوید: هر زمان چه بعنوان راننده، چه مدیر شرکت حمل و نقل و چه پدر یک دانشجو به سفارت خانه ایران در کشورهای مختلف مراجعه کردم با یک پاسخ مشترک مواجه شدم مبنی بر اینکه ما وظیفه ای در مقابل شما نداریم و دعوت نامه ای برای شما ارسال نکردیم که به این کشور مراجعه کنید.
به گفته ثقفی متأسفانه این مسئله مربوط به چند سال اخیر نیست و از گذشته این مشکل وجود داشته است. وی به نگاه نادرست سفیران نسبت به رانندگان اشاره می کند و می گوید: همواره این افراد بر این باور بوده اند که راننده برای خوش گذرانی به آنجا می رود و به این دید نگاه نمی کنند که راننده برای کشور ارز آور است. دید آنها دید مثبتی نیست و اصلا پاسخگوی ارباب رجوع ایرانی نیستند.
وی ادامه می دهد: وقتی راننده را کتک می زنند یا با هر مشکلی مواجه می شود در مراجعه به سفارت ایران پاسخ توهین آمیزی دریافت می کند مثلا او را متهم به مشروب خواری می کنند و به گونه ای با او برخورد می کنند که دیگر رغبت نمی کند برای حل مشکل خود به سفارت خانه مراجعه کند. در واقع اگر برای هریک از ما در خارج از کشور اتفاقی رخ دهد امیدی به سفارت خانه خود نداریم.
از نظر ثقفی این مسئله بسیار دردناک است که راننده ایرانی ترجیح می دهد نزد سفیر کشور دیگری برود که برای حل مشکلات رانندگان کشور خود به گمرک آمده است تا در کنار آنها مشکلات راننده ایرانی هم حل شود.
وی بر این موضوع نیز تأکید می کند که این مشکل شامل حال همه سفیران نمی شود و در طول این سالیان برخی از سفیران دلسوزانه پیگیر مشکلات ایرانیان بوده اند اما اکثر آنها عملکرد ضعیفی داشته اند.
ثقفی این مسئله را تنها محدود به آسیای میانه نمی داند و می گوید: این مسئله تقریبا در همه کشورهای دنیا حاکم است و 40 سالی است که تبدیل به یک فرهنگ برای وزارت خارجه ایران شده است. فرهنگی مبتنی بر اینکه یک فرد ایرانی برای خوش گذرانی به آنجا مراجعه کرده است.
به گفته وی در آسیای میانه سفیران صراحتاً اعلام می کنند که اصلاً وظیفه ای در مقابل راننده نداشته مگر اینکه در حادثه ای کشته شود، در آن صورت پیگری برخی از امور را انجام می دهند. در اروپا نیز در مقابل بازرگان و مدیر حمل و نقلی که برای اقتصاد کشور تلاش می کند، پاسخگو نیستند و این نگاه نادرست حاکم است.
وی در خصوص تأثیر حضور وابسته های اقتصادی در سفارت خانه ها نیز اظهار می کند: وجود رایزن اقتصادی در عشق آباد مفید واقع شده اما آنها نیز پاسخ فرد ایرانی را نمی دهند و به ناچار از سرمایه گذار خارجی که برای جذب او تلاش بسیاری کرده ایم، می خواهیم که به سفارت برود تا رایزن با او همکاری کند. در واقع می توان گفت رایزن های ما در حوزه اقتصادی نسبتاً خوب عمل کرده و پاسخگو نیز هستند اما نه به مراجعه کننده ایرانی!
عوارض عبور که تنها رانندگان ایرانی باید پرداخت کنند
علی زیارتی یکی از رانندگان ترانزیت است که طی 22 سال تقریباً به همه کشورهای آسیای میانه اعم از ترکمنستان، قرقیزستان، قزاقستان، ازبکستان و تاجیکستان سفر داشته است. وی به تجربیات خود از مراجعه به سفارتخانه ایران در ترکمنستان اشاره کرده و می گوید: در این 20 سالی که به آسیای میانه رفت و آمد می کنم از سفیران روی خوشی ندیدم و هربار که مراجعه کردم پاسخ نامناسبی به من دادند.
وی اظهار می کند: هنگام بروز مشکل، سفیران در پاسخ می گویند ما را برای شما به اینجا اعزام نکرده اند و
نمی توانیم برای شما کاری انجام دهیم. اما این در حالیست که ما نیز برای کار و طبق قوانین و ضوابط خاصی از کشور خارج شده ایم.
به گفته زیارتی، در ترکمنستان سفیر در پاسخ به رانندگان می گوید که من در مقابل قدرت ترکمنستان توان اجرایی ندارم و نمی توانم کاری انجام دهم.
وی با اشاره به سخت گیری های بی امان ترکمنستان نسبت به رانندگان ایرانی خاطرنشان می کند: در ترکمنستان بخش کنترل مرزی رانندگان ایرانی را بشدت اذیت می کند، با راننده مانند یک زندانی برخورد می کند و نهایت بی احترامی را از راه غیر لفظی انجام می دهد؛ بطوریکه برای رفتن به سرویس بهداشتی نیز یک سرباز با او روانه می کنند. علاوه بر این فقط از رانندگان ایرانی عوارض عبور دریافت می کنند. این در حالیست که با رانندگان کشورهای دیگر مانند ترکیه به هیچ عنوان با این شدت برخورد نمی شود.
زیارتی می افزاید: وقتی راننده جرمی مرتکب می شود، سرافکنده است و وزارت خارجه و سفیر نیز نمی تواند خیلی نفوذ کند؛ همان گونه که اگر یک فرد غیر ایرانی موادی به کشور وارد کند یا جرمی در کشور ما مرتکب شود، کشور ما نیز بر اساس قوانین خود با وی برخورد می کند اما مسئله زمانی است که راننده جرمی انجام نداده و بعنوان مثال صاحب کالا مشکل دارد، بار راننده را تخلیه نمی کند و خسارتی هم نمی پردازد. در این شرایط هم سفارت ایران پاسخگو نیست و پیگیری نمی کند. رایج ترین پاسخی که می دهند این است که ما برای شما کارت دعوت نفرستاده بودیم.
این راننده ترانزیت انتظار خود از وزارت خارجه و سفیر ایران را این گونه بیان می کند: انتظار ما از سفیر این است که به وظایفی که برای وی تعیین شده است عمل کند و بین ارباب رجوع خود اعم از راننده، تاجر، دانشجو و... تبعیض قائل نشود بلکه وظیفه خود را انجام دهد.